شما وارد حساب خود نشده و یا ثبت نام نکرده اید. لطفا وارد شوید یا ثبت نام کنید تا بتوانید از تمامی امکانات انجمن استفاده کنید.


تبليغات
سامانه ي پيامکي آز پي ان يو مقالات ISI
فروشگاه اينترنتي آز پي ان يو خريد شارژ آز پي ان يو

روز شمار محرمزمان کنونی: ۲۱-۹-۱۳۹۶، ۰۲:۰۲ :عصر
کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: STAR
آخرین ارسال: STAR
پاسخ:
بازدید: 1745

ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 32 رأی - میانگین امتیازات: 3.28
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

روز شمار محرم

۲۹-۸-۱۳۹۱, ۱۰:۲۵ :صبح (آخرین ویرایش در این ارسال: ۹-۹-۱۳۹۱ ۰۵:۱۷ :عصر، توسط STAR.)
ارسال: #1
star روز شمار محرم
دوم محرم ورود امام حسین به سرزمین کربلا ( سال 61 قمری)

نزول امام حسین علیه‏ السلام به زمین کربلا ، روز پنجشنبه دوم محرم سال شصت و یک هجری قمری بوده است .
در مقتل ابى اسحاق اسفراینى آمده است که : امام علیه ‏السلام با یارانش حرکت مى ‏کردند تا به بلده ‏اى رسیدند که در آنجا جماعتى زندگى مى‏ کردند ، امام از نام آن بلده سؤال نمود .

پاسخ دادند : " شط فرات " است .

آن حضرت فرمود : آیا اسم دیگرى غیر از این اسم دارد ؟

جواب دادند : " کربلا " .

پس گریست و فرمود : این زمین ، به خدا سوگند زمین کرب و بلا است ! سپس فرمود : مشتى از خاک این زمین را به من دهید ، پس آن را گرفته بو کرد و از گریبانش مقدارى خاک بیرون آورد و فرمود : این خاکى است که جبرئیل از جانب پرودگار براى جدم رسول خدا آورده و گفته که این خاک از موضع تربت حسین است ، پس آن خاک را نهاد و فرمود : هر دو خاک داراى یک عطر هستند !

در تذکره سبط آمده است که امام حسین پرسید : نام این زمین چیست ؟

گفتند : " کربلا " . پس گریست و فرمود : کرب و بلا . سپس فرمود : ام سلمه مرا خبر داد که جبرئیل نزد رسول خدا بود و شما هم نزد ما بودى ، پس شما گریستى ، پیامبر فرمود : فرزندم را رها کن ! من شما را رها کردم ، پیامبر شما را در امان خودش نشاند ، جبرئیل گفت : آیا او را دوست دارى ؟ فرمود : آرى ! گفت : امت تو او را خواهند کشت ، و اگر مى ‏خواهى تربت آن زمین که او در آن کشته خواهد شد به تو نشان دهم ! پیامبر فرمود : آرى ! پس جبرئیل زمین کربلا را به پیامبر نشان داد .

در روایتى آمده است که آن حضرت فرمود : ارض کرب و بلأ ، سپس فرمود : توقف کنید و کوچ مکنید ! اینجا محل خوابیدن شتران ما ، و جاى ریختن خون ماست ، سوگند به خدا در این جا حریم حرمت ما را مى‏ شکنند و کودکان ما را مى ‏کشند و در همین جا قبور ما زیارت خواهد شد ، و جدم رسول خدا به همین تربت وعده داده و در آن تخلف نخواهد شد .
سپس اصحاب امام پیاده شدند و بارها و اثاثیه را فرود آوردند ، و حر هم پیاده شد و لشکر او هم در ناحیه دیگرى در مقابل امام اردو زدند .

و چون به امام حسین علیه ‏السلام گفته شد که این زمین کربلاست ، خاک آن زمین را بوئید و فرمود : این همان زمین است که جبرئیل به جدم رسول خدا خبر داد که من در آن کشته خواهم شد .

سید ابن طاووس گفته است : امام علیه ‏السلام چون به زمین کربلا رسید پرسید : نام این زمین چیست ؟ گفته شد : " کربلا " .

فرمود : پیاده شوید ! این مکان جایگاه فرود بار و اثاثیه ماست ، و محل ریختن خون ما ، و محل قبور ماست ، جدم رسول خدا مرا چنین حدیث کرده است .

گر نام این زمین به یقین کربلا بود اینجا محل رفتن خون ما بود

در این روز حر بن یزید ریاحى نامه ‏اى به عبید الله بن زیاد نوشت و در آن نامه او را از ورود امام حسین علیه ‏السلام به کربلا آگاه ساخت .

دعاى امام حسین علیه ‏السلام
امام علیه ‏السلام فرزندان و برادران و اهل‌بیت خود را جمع کرد و بعد نظرى بر آنها انداخت گریست و گفت : خدایا ! ما عترت پیامبر تو محمد صلى الله علیه و آله و سلم هستیم ، ما را از حرم جدمان راندند ، و بنى امیه در حق ما جفا روا داشتند . خدایا حق ما را از ستمگران بستان و ما را بر بیدادگران پیروز گردان .

ام کلثوم علیها السلام به امام علیه‏ السلام گفت : اى برادر ! احساس عجیبى در این وادى دارم و اندوه هولناکى بر دل من سایه افکنده است .
امام حسین علیه ‏السلام خواهر را تسلى داد .

سخنان امام حسین علیه ‏السلام
امام علیه ‏السلام پس از ورود به سرزمین کربلا به اصحاب خود فرمود :

" الناس عبید الدنیا و الدین لعق على السنتهم یحوطونه ما درت معایشهم فاذا محصوا بالبلأ قل الدیانون .
" مردم ، بندگان دنیا هستند و دین را همانند چیزى که طعم و مزه داشته باشد ، مى ‏انگارند و تا مزه آن را بر زبان خود احساس مى‏ کنند آن را نگاه مى ‏دارند و هنگامى که بناى آزمایش باشد ، تعداد دینداران اندک مى‏ شود . "

نامه امام حسین علیه ‏السلام به اهل کوفه
امام علیه ‏السلام دوات و کاغذ طلب کرد و خطاب به تعدادى از بزرگان کوفه که مى ‏دانست بر رأى خود استوار مانده ‏اند ، این نامه را نوشت :

" بسم الله الرحمن الرحیم ، از حسین بن على به سوى سلیمان بن صرد و مسیب بن نجبه و رفاعة بن شداد و عبدالله بن وال و گروه مؤمنین ، اما بعد ، شما مى ‏دانید که رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم در حیات خود فرمود : هر کس سلطان ستمگرى را ببیند که حرام خدا را حلال نماید و پیمان خود را شکسته و با سنت من مخالفت مى‏ کند و در میان بندگان خدا با ظلم و ستم رفتار مى ‏نماید ، و اعتراض نکند قولا و عملا ، سزاوار است که خداى متعال هر عذابى را که بر آن سلطان بیدادگر مقدر مى ‏کند ، براى او نیز مقرر دارد ، و شما مى‏ دانید و این گروه ( بنى امیه) را مى ‏شناسید که از شیطان پیروزى نموده و از اطاعت خدا سرباز زده ، و فساد را ظاهر و حدود الهى را تعطیل و غنائم را منحصر به خود ساخته ‏اید ، حرام خدا را حلال و حلال خدا را حرام کرده ‏اند .

نامه ‏هاى شما به من رسید و فرستادگان شما به نزد من آمدند و گفتند که شما با من بیعت کرده ‏اید و مرا هرگز در میدان مبارزه تنها نخواهید گذارد و مرا به دشمن تسلیم نخواهید کرد ، حال اگر بر بیعت و پیمان خود پایدارید که راه صواب هم همین است ، من با شمایم و خاندان من با خاندان شما و من پیشواى شما خواهم بود ؛ و اگر چنین نکنید و بر عهد خود استوار نباشید و بیعت مرا از خود برداشتید ، به جان خودم قسم که تعجب نخواهم کرد ، چرا که رفتارتان را با پدرم و برادرم و پسر عمویم مسلم ، دیده ‏ام ، هر کس فریب شما خورد نا آزموده مردى است . شما از بخت خود رویگردان شدید و بهره خود را در همراه بودن با من از دست دادید ، هر کس پیمان شکند ، زیانش را خواهد دید و خداوند به زودى مرا از شما بى‌ نیاز گرداند ، والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته . "

امام علیه ‏السلام نامه را بست و مُهر کرد و به قیس بن مسهر صیداوى داد تا عازم کوفه شود ، و چون امام علیه ‏السلام از خبر کشته شدن قیس مطلع گردید گریه در گلوى او پیچید و اشکش بر گونه ‏اش لغزید و فرمود : " خداوندا ! براى ما و شیعیان ما در نزد خود پایگاه والایى قرار ده و ما را با آنان در جوار رحمت خود مستقر ساز که تو بر انجام هر کارى قادرى ."

سپس امام حمد و ثناى الهى را بجا آورد و بر محمد و آل محمد درود فرستاد و همان خطبه ‏اى را که ما در منزل ذى حسم از آن بزرگوار نقل کردیم ایراد فرمود .

اظهارات یاران امام حسین علیه ‏السلام
پس از سخنان امام ، زهیر بپاخاست و گفت : اى پسر رسول خدا ! گفتار تو را شنیدیم ، اگر دنیاى ما همیشگى و ما در آن جاویدان بودیم ، ما قیام با تو و کشته شدن در کنار تو را بر ماندن در دنیا مقدم مى ‏داشتیم .

سپس بریر برخاست و گفت : یا بن رسول الله ! خدا به وسیله تو بر ما منت نهاد که ما در رکاب تو جهاد کنیم و بدن ما در راه تو قطعه قطعه شود و جد بزرگوارت رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم در روز قیامت شفیع ما باشد .

و بعد ، نافع بن هلال از جا بلند شد و عرض کرد : اى پسر رسول خدا ! تو مى ‏دانى که جدت پیامبر خدا هم نتوانست محبت خود را در دل‌ هاى همه جاى دهد و چنانچه مى‏ خواست ، همه فرمان ‏پذیر او نشدند ، زیرا که در میان مردم ، منافقانى بودند که نوید یارى مى‏ داند ولى در دل ، نیت بیوفائى داشتند ؛ این گروه ، در پیش روى از عسل شیرین ‏تر و در پشت سر ، از حنظل تلخ ‏تر بودند ! تا خداى متعال او را به جوار رحمت خود برد ؛ و پدرت على علیه ‏السلام نیز چنین بود ، گروهى به یارى او برخاستند و او با ناکثین و قاسطین و مارقین قتال کرد تا مدت او نیز به سر آمد و به جوار رحمت حق شتافت ؛ و تو امروز نزد ما بر همان حالى ! هر کس پیمان شکست و بیعت از گردن خود برداشت ، زیانکار است و خدا تو را از او بى نیاز مى ‏گرداند ، با ما به هر طرف که خواهى ، به سوى مغرب و یا مشرق ، روانه شو ، به خدا سوگند که ما از قضاى الهى نمى ‌هراسیم و لقاى پروردگار را ناخوش نمى ‌داریم و ما از روى نیت و بصیرت هر که را با تو دوستى ورزد ، دوست داریم ، و هر که را با تو دشمنى کند ، دشمن داریم .

نامه عبیدالله به امام حسین علیه ‏السلام

به دنبال اطلاع عبید الله از ورود امام علیه ‏السلام به کربلا ، نامه ‏اى بدین مضمون به حضرت نوشت :
" به من خبر رسیده است که در کربلا فرود آمده ‏اى ، و امیرالمؤمنین یزید ! به من نوشته است که سر بر بالین ننهم و نان سیر نخورم تا تو را به خداوند لطیف و خبیر ملحق کنم ! و یا به حکم یزید بن معاویه باز آیى ! والسلام . "

چون این نامه به امام رسید و آن را خواند ، آن را پرتاب کرده فرمود : رستگار نشوند آن گروهى که خشنودى مخلوق را به چشم خالق خریدند .

فرستاده عبید الله گفت : اى ابا عبدالله ! جواب نامه ؟

امام فرمود : این نامه را جوابى نیست ! زیرا بر عبیدالله عذاب الهى و ثابت است .

چون قاصد نزد عبیدالله بازگشت و پاسخ امام را بگفت ، ابن زیاد بر آشفت و به سوى عمر بن سعد نگریست و او را به جنگ حسین فرمان داد .

عمر بن سعد که شیفته ولایت " رى " بود ، از قتال با حسین علیه ‏السلام عذر خواست .

عبیدالله گفت : پس آن فرمان ولایت رى را باز پس ده !

عبید الله بن زیاد اندکى قبل از این واقعه دستور داده بود تا عمر بن سعد به سوى دستبى همراه با چهار هزار سپاهى حرکت کند زیرا دیلمیان بر آنجا مسلط شده بودند ، و ابن زیاد فرمان امارت رى را به نام عمر بن سعد نوشته بود ، عمر بن سعد هم در حمام اعین خود را آماده حرکت کرده بود که خبر حرکت امام به سمت کوفه به ابن زیاد رسید و او عمر بن سعد را طلب کرد و گفت : باید به جانب حسین روى و چون از این مأموریت فراغت یافتى ، آنگاه به سوى رى روانه شو !

به همین جهت عمر بن سعد که انصراف از حکومت رى براى او بسیار ناگورا بود به ابن زیاد گفت : امروز را به من مهلت ده تا بیندیشم !

عبیدالله بن زیاد شخصى را به نام سوید بن عبدالرحمن فرمان داد تا در این مسأله ( فرار از جنگ ) تحقیق کند و متخلفان را نزد او برد ، و او یک نفر شامى را که براى انجام امر مهمى از لشکرگاه به کوفه آمده بود ، گرفته و نزد عبیدالله برد و او دستور داد سر آن مرد شامى را از تنش جدا نمایند تا کسى دیگر جرأت سرپیچى از دستورات او را نکند ! نوشته ‏اند که آن مرد شامى براى طلب میراث به کوفه آمده بود !

نوشته ‏اند که : عمر بن سعد از سر شب تا سحر در اندیشه این کار بود و با خود مى ‏گفت :

" اترک ملک الرى و الرى رغبتى ‌ام ارجع مذموما بقتل حسین و فى قتله النار التى لیس دونها حجاب و ملک الرى قوْ عینى . "

سپس با اهل مشورت این مسأله را در میان گذاشت ، همه او را از جنگ با حسین بن على علیه ‏السلام نهى کردند ، و حمزة بن مغیره فرزند خواهرش به او گفت : تو را به خدا از این اندیشه در گذر زیرا مقاتله با حسین ، نافرمانى خداست و قطع رحم کردن است ، به خدا سوگند که اگر همه دنیا از آن تو باشد و آن را از تو بگیرند بهتر است از آن که به سوى خدا بشتابى در حالى که خون حسین بر گردن تو باشد .

عمر بن سعد گفت : همین کار را انجام خواهم داد انشأ الله !

عمار بن عبدالله
عمار بن عبدالله از پدرش نقل کرده است که : بر عمر بن سعد وارد شدم در حالى که عازم به سوى کربلا بود ، به من گفت : امیر ، مرا فرمان داده است به سوى حسین حرکت کنم . من او را از این کار نهى کردم و گفتم : از این قصد باز گرد ! هنگامى که از نزد او بیرون آمدم شخصى نزد من آمد و گفت : عمر بن سعد مردم را به جنگ با حسین فرا مى‏ خواند ؛ به نزد او رفتم در حالى که نشسته بود ، چون مرا دید روى از من گرداند ، دانستم که عازم حرکت است و از نزد او بیرون آمدم .

عمر بن سعد نزد ابن زیاد رفت و گفت : مرا بدین مسئولیت گماردى و در ازاى آن ، ولایت رى را به من اعطا کردى ، و مردم هم از این معامله آگاهند ، ولى پیشنهادى دارم و آن این است که عده‏ اى از اشراف کوفه هستند که در این مقاتله به همراهى آنان نیاز دارم ! آنها را نزد خود فراخوان تا سپاه مرا در این مسیر همراهى باشند . سپس نام تعدادى از اشراف کوه را ذکر کرد ، عبیدالله بن زیاد گفت : ما در این که چه کسى را خواهیم فرستاد ، از تو نظر خواهى نخواهیم کرد ! اگر با این گروه که همراه تو هستند ، از عهده انچام این مأموریت بر مى ‏آیى که هیچ ، در غیر این صورت باید از امارت رى چشم بپوشى !

عمر بن سعد چون پافشارى عبیدالله را مشاهده کرد گفت : خواهم رفت .
خیلی دلتنگت شده ام،اما نمیدانم خیلی را چگونه بنویسم که "خیلی" خوانده شود...
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط mostafa haddadi ، nasrin67 ، mahan ، kaka ، vision ، marjan
ارسال پاسخ 


پیام‌های داخل این موضوع
روز شمار محرم - STAR - ۲۹-۸-۱۳۹۱ ۱۰:۲۵ :صبح
RE: روز شمار محرم - STAR - ۲۹-۸-۱۳۹۱, ۱۰:۲۸ :صبح
RE: روز شمار محرم - STAR - ۲۹-۸-۱۳۹۱, ۱۰:۳۴ :صبح
RE: روز شمار محرم - STAR - ۳۰-۸-۱۳۹۱, ۰۹:۵۲ :صبح
RE: روز شمار محرم - STAR - ۱-۹-۱۳۹۱, ۰۳:۰۹ :عصر
RE: روز شمار محرم - STAR - ۲-۹-۱۳۹۱, ۰۳:۰۲ :عصر
RE: روز شمار محرم - STAR - ۳-۹-۱۳۹۱, ۱۰:۳۳ :صبح
RE: روز شمار محرم - STAR - ۴-۹-۱۳۹۱, ۱۰:۲۰ :صبح
RE: روز شمار محرم - STAR - ۵-۹-۱۳۹۱, ۰۱:۳۷ :عصر
RE: روز شمار محرم - STAR - ۶-۹-۱۳۹۱, ۰۹:۵۵ :صبح
RE: روز شمار محرم - STAR - ۷-۹-۱۳۹۱, ۰۹:۵۵ :صبح
RE: روز شمار محرم - STAR - ۸-۹-۱۳۹۱, ۱۰:۰۵ :صبح
RE: روز شمار محرم - STAR - ۹-۹-۱۳۹۱, ۰۴:۴۳ :عصر
RE: روز شمار محرم - STAR - ۱۰-۹-۱۳۹۱, ۰۵:۳۶ :عصر
RE: روز شمار محرم - STAR - ۱۱-۹-۱۳۹۱, ۰۴:۲۱ :عصر
RE: روز شمار محرم - STAR - ۱۳-۹-۱۳۹۱, ۰۳:۱۷ :عصر
RE: روز شمار محرم - STAR - ۱۵-۹-۱۳۹۱, ۰۵:۳۰ :عصر

کسانی که از این موضوع بازدید کرده اند . . . ( آز پی ان یو )
1 کاربر زیر موضوع را خوانده اند:
اسیر خودم (۹-۸-۱۳۹۲, ۰۱:۱۴ :صبح)

پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان


آپلودسنتر آز پي ان يو تالار گفتمان آز پي ان يو
تبلیغات نیازمندی های استان چهارمحال و بختیاری